W czerwcu 1950 roku Sąd Najwyższy Kanady w pełnym składzie przystąpił do rozpatrzenia sprawy oskarżonego o działalność wywrotową Aimé Bouchera, która miała polegać na rozpowszechnianiu traktatu „Zaciekła nienawiść Quebecu”. 18 grudnia 1950 Sąd Najwyższy po ponownej rozprawie uznał, że obywatele Kanady oraz całej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów mogą swobodnie wyrażać obawy związane ze sposobem działania organów państwa. Orzeczenie to przyczyniło się do umorzenia pozostałych 122 spraw o działalność wywrotową wniesionych przeciw Świadkom Jehowy w Quebecu oraz oznaczało, że obywatele Kanady i całej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów mogli odtąd swobodnie wyrażać obawy związane ze sposobem działania organów państwa.
27 sierpnia 2003 roku Sąd Apelacyjny Quebecu podtrzymał decyzję, że władze lokalne nie mogą wymagać od Świadków Jehowy zezwolenia na publiczną działalność kaznodziejską od drzwi do drzwi, ani też nie mogą zabraniać prowadzenia jej w godzinach wieczornych lub w weekendy. Sąd orzekł, że wizyty Świadków Jehowy to działalność społeczna.
Rozwój działalności 12 listopada 1944 roku w Maple Leaf Garden w Toronto przemówienie wygłosił Nathan Homer Knorr.