proces Maksyma Sandowycza i towarzyszy) w latach 1912–1914, gdzie skutecznie bronił Semena Bendasiuka.
Po wybuchu I wojny światowej uwięziony przez władze austriackie 30 lipca 1914, w procesie w lecie 1915 skazany na śmierć przez powieszenie. Za wstawiennictwem króla Alfonsa XIII wyrok złagodzono na dożywotnie pozbawienie wolności. Osadzony (wraz z siostrą Eustachią, braćmi JanemIwan Czerlunczakiewicz, adwokat w Skałce, w dniu 26 lutego 1917 wraz z 15-ma innymi osobami został skazany na karę śmierci przez powieszenie. i zmarłym tam Mironem oraz szwagrem, Janem Truszem) w obozie w Talerhofie, wyszedł na wolność po wstąpieniu na tron Karola I. Podczas konfliktu polsko-ukraińskiego w latach 1918–1919 zachował neutralność, angażując się jednak skutecznie w obronę działaczy łemkowskich, oskarżonych o zdradę – bronił wtedy m.in. swojego powinowatego i wcześniejszego pracownika, Jarosława Kaczmarczyka. Od 1925 członek lwowskiego Instytutu Stauropigijnego.
Do końca życia mieszkał w Przemyślu i pozostał aktywny zawodowo, stając się jedną z bardziej znanych postaci w mieście, zasłynął jako miłośnik sztuki, meloman i filantrop. Pochowany na cmentarzu Głównym w Przemyślu.