Prehistoria, prahistoria (łac. præ – przedrostek oznaczający uprzedniość, „przed”, „wcześniej”) – najdłuższy okres dziejów ludzkości, od pojawienia się na Ziemi człowieka zręcznego, do powstania pisma. Badanie tego okresu możliwe jest jedynie metodami archeologicznymi. Na terenach Afryki zaczyna się około 2,5 mln lat temu razem z pojawieniem się Homo habilis, na terenie Europy około 1 mln lat temu, natomiast na innych terenach z momentem pojawienia się człowieka rozumnego. Dzieli się na sześć podstawowych epok – daty w nawiasach nakładają się na siebie, ze względu na to, że na różnych terenach epoki te zaczynały się i kończyły w różnym czasie:
epoka kamienia – (ok. 2 mln lat – 3400/2000 p.n.e.) paleolit – (ok. 2 mln lat – ok. 11000 p.n.e.) mezolit – (ok. 10000 – ok. 5000 p.n.e.) neolit – (ok. 9000 – ok. 3400/2000 p.n.e.) eneolit/chalkolit/epoka miedzi – (ok. 6000 – ok. 3400/2000 p.n.e.) epoka brązu – (ok. 3400 – ok. 1200/750 p.n.e.) epoka żelaza – (ok. 1200 p.n.e. do starożytności).