7 dywizjon artylerii ciężkiej (7 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.
Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Łodzi, przez 4 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 7 Dywizji Piechoty. W jego skład weszły dwie trzy działowe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm.
7 dac w kampanii wrześniowej Mobilizacja 7 dywizjon artylerii ciężkiej został zmobilizowany wraz z plutonem taborowym nr 7 w ramach mobilizacji alarmowej w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym w dniach 24–26 sierpnia 1939 r. Zmobilizowany został przez 4 pułk artylerii ciężkiej w Łodzi. Zawiązki kadrowe dla sformowania dywizjonu pochodziły z 2 baterii 4 pac. Miejscem formowania dywizjonu były budynki fabryczne przy ul. Żwirki w Łodzi. Dywizjon zmobilizowano sprawnie, stawiennictwo rezerwistów było bardzo dobre, zmobilizowane konie były bardzo dobrej jakości. Braki wystąpiły w pistoletach i kbk, zabrakło ich dla jezdnych i telefonistów. Zabrakło radiostacji na pełny stan, a wozy były złej jakości. W momencie zakończenia mobilizacji dywizjon składał się z: 4 oficerów zawodowych, 12 oficerów rezerwy, 6 podchorążych rezerwy, 4 podoficerów zawodowych oraz 486 podoficerów i szeregowych. Posiadał 87 koni wierzchowych i 256 koni „AC” oraz „T”.