Po pomyślnym starcie pierwszych siedmiu rakiet oficjalnie powołano poligon Poker Flat. Przez pierwsze lata Instytut Geofizyki utrzymywał ośrodek możliwie najniższym budżetem, póki nie okazał się odpowiedni wydajny i naukowo przydatny. Gdy na zimę 1970 zaplanowano start 13 rakiet, rozpoczęto budowę budynków i instalowania nowego wyposażenia. Budowę podstawowej infrastruktury zakończono w 1972. W 1974 wybudowano obserwatorium geofizyczne, mieszczące radiometry, magnetometry, kamery, fotometry i inne.
W latach 90. XX wieku powstały nowe zabudowania poligonu, dzięki grantowi Kongresu w wysokości 30 milionów USD. Wyremontowano też starsze budynki.
Ośrodek Ośrodek składa się z 5 stanowisk startowych rakiet, z których dwa przystosowane są do pracy w ciężkich warunkach pogodowych z rakietami o masie do 16 000 kg. Rakiety osiągają wysokość do 1500 km i opadają na lodowiec arktyczny, na odległość do 1800 km. Zabudowania obejmują budynki administracyjne, bunkry, hale montażu rakiet i ładunków, budynek obserwatorium naukowego.
Działalność ośrodka została ostatnio rozszerzona o badania nad samolotami bezzałogowymi i radarem rozpraszania niekoherentnego (Incoherent Scatter Radar).