Modéré, presque vif, avec une grande joie: Część ujęta w formę sonatową: fanfara instrumentów dętych blaszanych połączona z szybkimi wariacjami na temat miłości rozwijają się i prowadza do długiej cody, finalnej wersji tematu miłości granego fortissimo przez całą orkiestrę. Dzieło kończy się ogromnym akordem Fis-dur. Według Messiaena symbolizującego "chwałę i radość bez końca".
Pierwotny plan kompozytora obejmował symfonię w czterech konwencjonalnych częściach – stanowiły to części 1, 4, 6 i 10. Później dodał części zatytułowane Turangalila, początkowo nazwane tâlas, co oznacza rytmikę utworów w muzyce hinduskiej. Numery 2 i 8 skomponował później, na końcu dodając część nr 5. Początkowo akceptował wykonywanie tylko części 3, 4 i 5 oraz trzech tâlas, lecz później odszedł od tego.