Leonid Fiedoruk (ur. 17 lipca 1914 w Janowie k. Bielska Podlaskiego, zm. 8 sierpnia 1944 pod Ankoną) – polski lekkoatleta, specjalista pchnięcia kulą i rzutu dyskiem, podporucznik broni pancernych Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był mistrzem Polski w rzucie dyskiem w 1938 i 1939, wicemistrzem w rzucie dyskiem w 1937 i pchnięciu kulą w 1938 i 1939 oraz brązowym medalistą w pchnięciu kulą w 1935. Był też srebrnym medalistą halowych mistrzostw Polski w pchnięciu kulą w 1937.
Trzykrotnie ustanawiał rekordy Polski: w rzucie dyskiem 46,36 m (8 sierpnia 1937, Warszawa) i 46,98 m (5 czerwca 1938, Wilno), a także w rzucie dyskiem oburącz 77,15 (15 maja 1938, Warszawa). 20 sierpnia 1939 w Grodnie uzyskał w rzucie dyskiem rezultat 47,10 m, ale nie został on zatwierdzony jako rekord Polski z powodu wybuchu II wojny światowej.
W latach 1936–1939 wystąpił w siedmiu meczach reprezentacji Polski (11 startów), odnosząc 2 zwycięstwa indywidualne.
Rekordy życiowe: pchnięcie kulą – 14,79 m (19 września 1936. Warszawa) rzut dyskiem – 47,10 m (10 sierpnia 1939, Grodno)
Był zawodnikiem klubów: Cresovia Grodno (1931-1933), Strzelec Wilno (1934), Pocztowe PW Wilno (1935-36) i Warszawianka (1936-1939).