250px|right Stanisław Mokronowski herbu Bogoria (ur. 10 stycznia 1761 roku w Bogucinie, zm. 19 października 1821 roku w Warszawie) – szambelan Stanisława Augusta Poniatowskiego, poseł na Sejm CzteroletniMariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria, Kraków 2002, s. 33, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 283., generał lejtnant wojsk koronnych, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792 i insurekcji kościuszkowskiej 1794, kawaler Orderu Virtuti Militari, bratanek Andrzeja Mokronowskiego.

Życiorys Uczył się u jezuitów, potem w Korpusie Kadetów i w w Paryżu. Służbę wojskową rozpoczął w Polsce, 23 maja 1780 jako chorąży w Gwardii Konnej Koronnej, lecz po niespełna dwóch latach, podał się do dymisji z rangą porucznika i wstąpił do wojska francuskiego, jako kapitan w .

Po powrocie do Polski w 1788 został wicebrygadierem kawalerii narodowej (21 października 1789) i wybrany został posłem na sejm z ziemi wyszogrodzkiej, z ramienia stronnictwa królewskiego. W 1792 w stopniu wicebrygadiera walczył i odznaczył się w bitwie pod Zieleńcami, awansowany na generała lejtnanta. Pozostał w służbie targowickiej.