Balthasar Bekker (ur. 20 marca 1634, zm. 11 czerwca 1698) – holenderski duchowny oraz autor prac filozoficznych i teologicznych, przedstawiciel kartezjanizmu. Odegrał kluczową rolę w końcu epoki prześladowań za czary we wczesnonowożytnej Europie, sprzeciwiając się przesądom i zabobonom. thumb|250px|right|J. Hilarides, Balthasar Bekker (1691)
Życiorys Bekker urodził się w Metslawier (Dongeradeel) jako syn niemieckiego pastora z Bielefeld. Uczył się w Groningen u profesora Jakuba Altinga oraz w Franeker. Zostając rektorem lokalnej łacińskiej szkoły, w 1657 roku został mianowany pastorem w Oosterlittens (Littenseradiel) i, jako jeden z pierwszych, rozpoczął nauczanie w niedzielne popołudnia. Jako entuzjastyczny uczeń Kartezjusza napisał kilka prac z zakresu filozofii i teologii, które z powodu wolnomyślności spotkały się ze znaczną wrogością. W swojej pracy „De Philosophia Cartesiana” Bekker twierdził, że filozofia i teologia mają własne odrębne dziedziny badań. Uważał także, że natura nie może być dłużej wyjaśniana w oparciu o Pismo Święte, jak i teologiczne prawdy nie mogą być wywodzone z NaturyJonathan I. Israel (1995) The Dutch Republic. Its Rise, Greatness, and Fall, 1477-1806, p. 895.. Od 1679 roku, po przeniesieniu z Fryzji, pracował w Amsterdamie. W 1683 roku odbył podróż do Anglii oraz Francji.