chciano w ten sposób ożywić lokalne, bogate tradycje muzyczne. Na patrona organów nieprzypadkowo wybrano jednego z synów Johanna Sebastiana Bacha – Carla Philippa Emanuela Bacha, znanego również jako Bach hamburski, jako że w 1768 objął po swym ojcu chrzestnym, Georgu Philippie Telemannie prestiżowe stanowisko dyrektora muzyki kościelnej w pięciu głównych kościołach Hamburga. Uważano, iż wybór ten jest sensowny i pożądany nie tylko ze względu na pozycję Carla Philippa Emanuela Bacha jako wybitnego kompozytora ale też jako zasłużonego obywatela miasta Hamburga. Temu założeniu podporządkowano całą muzyczną koncepcję planowanych organów i ich stylistykę melodyczną.
Niewielkie organy bachowskie są, podobnie jak ich poprzednik, całkowicie samodzielne i niezależne od centralnego stołu gry, łączącego organy główne Steinmeyera i organy koncertowe Marcussena w jeden zespół wykonawczy.
Organy Carla Philippa Emanuela Bacha mają 11 głosów podzielonych na 2 manuały i pedał i następującą dyspozycję: I. Manual C–f3 II. Manual C– f3 Pedal C– f1Principal 8′Flöte 8′Octave 4′Octave 2′Quinte 11/3’Gedackt 8′Flöte 4′Flöte 2′Nazard 22/3’Subbass 16′Offenbass 8′