Planowano rozbudowę stopnia w Straszynie i zwiększenie przełyku do co najmniej 21 m³/s, następnie zaś wykorzystanie przez elektrownie wodne spadu pomiędzy Straszynem i Pruszczem. Jako pierwszą pobudowano elektrownię w Kuźnicach na miejscu kuźni wodnej, która mieściła się w części budynku dzisiejszej rozdzielni elektroenergetycznej. Była to właściwie gruntowna modernizacja obiektu. W kuźni pracowała jedna turbina BHC, z której napęd poprzez przekładnie drewniane i pasowe był przenoszony na urządzenia mechaniczne zakładu. Przeprofilowano rurę ssącą i wstawiono w jej miejsce turbinę Francisa o mocy 180 kW i przełyku 7 m³/s z generatorem. Aby osiągnąć zamierzony przełyk elektrowni dobudowano obecną maszynownię i tam zainstalowano turbinę Kaplana o mocy 400 kW i przełyku 13 m³/s. Zlikwidowano stary jaz usytuowany 120 m w górę rzeki, który piętrzył wodę dla kuźni. Budowa nowej zapory i jazu umożliwiła zwiększenie piętrzenia w Kuźnicach do obecnej rzędnej tak, że zatrzymały się dwa młyny powyżej. Cofka Kuźnic nie sięgnęła jednak do samego Straszyna, gdzie tymczasem trwały prace przy dobudowywaniu jednego turbozespołu. Przełyk w Kuźnicach, 20 m³/s, dostosowano do projektowanej przepustowości turbin w Straszynie. Podczas wojny elektrownia pracowała. Powojenny rozruch nastąpił 10 lipca 1945 roku.