Sztuka Hunów – sztuka znana głównie ze znalezisk z grobów. Używanie przez Hunów i podległe im plemiona podobnych wzorów zdobniczych utrudnia w większości przypadków określenie przynależności etnicznej zmarłego.
Charakterystyczne dla huńskiej mody było pokrywanie przedmiotów wytłaczaną złotą folią i inkrustowanie ich różnokolorowymi kamieniami szlachetnymi. Huński styl polichromiczny różni się od sarmackiego przewagą wstawek barwy czerwonej i stosowaniem zamiast emalii kamieni szlachetnych i półszlachetnych: granatów, krwawników, bursztynów, almandynów. Wkładki z kamieni osadzano na złotym podłożu. Szeroko rozpowszechniona była technika cloisonné (emalia komórkowa), w której całą powierzchnię złotego przedmiotu pokrywano ornamentem geometrycznym z umieszczonych w przegródkach kolorowych kamieni. W zdobnictwie brak całkowicie motywów zwierzęcych. Ornamentyka ograniczona jest do nacinanych, prostych wałeczków i pętelek. Złotem i jakby niedbale rozmieszczonymi szlachetnymi kamieniami zdobione były bogato broń, przybrania głowy, obuwie, siodło i uprząż konia.