Zofia z Opalińskich herbu Łodzia primo voto Koniecpolska, secundo voto Korecka (ok. 1620–1657) – żona hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego, siostra Krzysztofa Opalińskiego.

Wczesna młodość Zofia z Opalińskich urodziła się około 1620 roku jako córka wojewody poznańskiego Piotra Opalińskiego i kasztelanki bieckiej Zofii Kostczanki. Jej braćmi byli Krzysztof i Łukasz Opalińscy, siostrą zaś żona marszałka wielkiego koronnego Stanisława Przyjemskiego. Po matce Zofia spokrewniona była też z błogosławionym (później świętym) Stanisławem Kostką. Słynęła z urody i dumy rodowej: nie chciała na przykład tańczyć ze szlachcicem Strzałkowskim, ponieważ ten służył jej bratu. Krzysztof Opaliński, u którego Zofia zamieszkała po śmierci rodziców, pisał o siostrze, że pycha „w niej jest tak sroga, że większa być nie może”.

Zofia uchodziła za wielką elegantkę (już w roku 1642 nosiła peruki, dopiero wchodzące wówczas w modę), plotkowano o jej flirtach, długo jednak pozostawała w stanie panieńskim, odstręczała bowiem kandydatów do swojej ręki zarozumiałością i wysokimi wymaganiami. Odrzuciła między innymi oświadczyny magnata Ludwika Wejhera. Krzysztof Opaliński, zaniepokojony postępowaniem siostry, pisał: „Panna w lata idzie.