W czasie wojny radziecko-fińskiej był szefem sztabu 7 Armii. W lipcu 1940 roku został zastępcą dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, a w styczniu 1941 roku dowódcą Odeskiego Okręgu Wojskowego i funkcję tę pełnił do ataku Niemiec na ZSRR.
W lipcu 1941 roku został dowódcą Samodzielnej Armii Nadmorskiej sformowanej na bazie Odeskiego Okręgu Wojskowego, która zajęła pozycję obronne nad Dniestrem. Po przełamaniu tej pozycji przez wojska rumuńskiej odwołany pod koniec lipca ze stanowiska.
W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy Frontu Briańskiego, a w dniach 7-13 lipca 1942 roku pełnił obowiązki dowódcy frontu.
W sierpniu 1942 roku z rozkazu Naczelnego Dowództwa zorganizował po raz drugi 38 Armię, którą następnie dowodził.
W 29 października 1943 roku został odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za umiejętne dowodzenie podczas forsowania Dniepru we wrześniu 1943 roku.
W listopadzie 1943 roku został dowódcą 3 Armii Uderzeniowej, a w kwietniu 1944 roku dowódcą 1 Armii Uderzeniowej.
W lipcu 1944 roku został komendantem Akademii Wojskowej im. Frunzego, funkcję tę pełnił do marca 1949 roku, został wtedy zastępcą przewodniczącego Komitetu Centralnego DOSAAF. W październiku 1949 roku został pomocnikiem dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego.