9 lat później amerykański profesor botaniki, kurator herbarium Uniwersytetu Wisconsin-Madison, Norman Fassett zaproponował ponowne włączenie wyodrębnianych rodzajów Helanthium i Albidella w rodzaj Echinodorus do podrodzaju Helanthium. Propozycja ta została powszechnie zaakceptowana i obowiązywała do roku 1975, w którym czechosłowacki botanik Karel Rataj, w swojej Revizion of genus Echinodorus, na podstawie Echinodorus nymphaeifolium wyodrębnił w rodzaju Echinodorus monotypową sekcję Nymphaeifolii. Status ten obowiązywał do początków XXI wieku i był akceptowany zarówno w pracy Ryszarda Kamińskiego z 2001 roku Rodzaj Echinodorus Rich. – uwagi do taksonomii gatunków, jak i w kolejnej pracy Rataja Neue Revision der Gattung Echinodorus Richard, 1848 (Alismataceae). W 2007 roku opublikowana została dysertacja fińskiego botanika Samuli Lehtonena, zawierająca wyniki badań morfologicznych i molekularnych rodzaju Echinodorus, która stała się podstawą współczesnego podejścia taksonomicznego do tego rodzaju. W pracy tej Lehtonen m.in.