W lipcu 1942 roku samolot skierowano ponownie na badania w locie, które zakończyły się przygotowaniem projektu o budowie do 1 grudnia 1942 roku serii 25 maszyn do przeprowadzenia prób w realnych warunkach bojowych.
Brak silnika Po próbach zmodyfikowanego prototypu Su-6/82, którego osiągi przewyższały parametry Ił-2 wydawało się, że nic już nie stoi na przeszkodzie, aby uruchomić produkcję seryjną samolotu. Na przeszkodzie stanęły wydarzenia na froncie. Przemysł lotniczy Związku Radzieckiego nie ma wolnych mocy produkcyjnych, aby uruchomić produkcję silników M-71. Do Kaukazu i Stalingradu w błyskawicznym tempie zbliżają się wojska niemieckie. W tym momencie przemysł nastawiony jest na maksymalizację produkcji wdrożonych już typów uzbrojenia i wyposażenia. Jedyną fabryką, która mogła się podjąć produkcji silników M-71 jest Fabryka nr 19, ale jej priorytetem jest produkcja silników M-82 stosowanych w najnowszych w owym okresie myśliwcach Ła-5. W tej sytuacji w sierpniu 1942 roku zapada decyzja o budowie jedynie dwóch zmodernizowanych egzemplarzy. Samoloty otrzymują nowe uzbrojenie strzeleckie, w miejsce WJa-23 montowane są działka kalibru 37 mm (w pierwszej maszynie NS-37, w drugiej Sz-37), z czterech karabinów kalibru 7,62 mm pozostają tylko dwa. Obydwa samoloty mają otrzymać mocniejsze silniki M-71F.