Ulica Obornicka – ulica Poznania biegnąca od Winiar w kierunku północnym. Do 1918 nosiła nazwę Chaussee v.Obornik, 1918–1939: Obornicka, 1939–1945: Obornikerstrasse, Obersalzbergerallee, od 1945: Obornicka.
Historia thumb|left|240px|Nieużywany obecnie odcinek ul. Obornickiej (nieopodal ul. Juraszów) Dawniej ulica Obornicka rozpoczynała się na skrzyżowaniu ulic: Pułaskiego, Armii Poznań, Winogrady. Przy budowie Trasy Niestachowskiej (w latach 70. XX w.) jej bieg został przerwany. Funkcjonowały dwie ulice o tej samej nazwie, które nie łączyły się ze sobą. Dopiero przy budowie PST skorygowano nazwy i na odcinku Pułaskiego-Serbska stała się kontynuacją istniejącej ulicy o nazwie Piątkowska.
Na narożniku ul. Włościańskiej znajdowało się nieistniejące gospodarstwo rolne Maksymiliana Bajerleina (1895–1956) – prezesa kółka rolniczego na Winiarach i członka tutejszej rady gminy. Był m.in. posiadaczem pierwszego roweru i telefonu na WiniarachEwa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.27, . Dom pod numerem 303, murowany, pochodzący z 1890 i potem przebudowany, należał do Feliksa NowowiejskiegoPraca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.168, . Tutaj kompozytor napisał m.in.