Historia Plac utworzony został na miejscu brytyjskich baraków Kasr an-Nil. W latach 60. XX w., kiedy Naser dążył do centralizacji w stylu ZSRR, wzniesiono przy placu dwa bloki dla urzędników oraz kilka dworców, obsługujących połączenia z każdą częścią kraju. W latach 70. XX w., gdy Anwar as-Sadat odrzucił propagowaną przez poprzednika doktrynę tzw. socjalizmu arabskiego na rzecz polityki otwartych drzwi (infitah) w stosunku do kapitalizmu zachodnioeuropejskiego przy placu wybudowano liczne szklane wieżowce.
Infrastruktura Układ drogowy placu jest ukształtowany w formie ronda z dużym trawnikiem pośrodku. Ulica Mirit Barha nie łączy się bezpośrednio z rondem, lecz przechodzi jego skrajem. Między rondem i ulicą Mirit Barha powstał dzięki temu duży, trójkątny skwer na którym znajduje się pomnik Umara Makrama. Plac Tahrir pełni rolę głównego węzła komunikacji miejskiej.