Oszustwo jest dla Renarta główną metodą osiągania celu i występuje w różnych odmianach: lis opowiada zmyślone historie, by zagrać na chciwości i pysze swoich przeciwników, udaje pokutę i chęć udania się na pielgrzymkę, a w sytuacji zagrożenia pozoruje własną śmierćAndré Bouwman, Bart Besamusca, Introduction, in: Of Reynaert the Fox: Text and Facing Translation of the Middle Dutch Beast Epic Van den vos Reynaerde, Amsterdam University Press, 2009, s. 19-22, 32-33..
Opowieści o Renarcie były przesycone satyrą społeczną – wyśmiewano w nich na przykład twórczość minstreli oraz zakony żebracze, stąd też lis niekiedy występował w przebraniu wędrownego zakonnika lub śpiewaka. Krytyka dotykała także feudałów, uosabianych m.in. przez wilka i niedźwiedzia, którzy często byli przedstawiani jako równie źli jak Renart, ale pozbawieni jego sprytu. W dawniejszej historiografii czasami uznawano, że Powieść o lisie i jej przetworzenia były tworzone z myślą o mieszczańskich odbiorcach, a ostrze jej satyry było wymierzone w rycerstwo i duchowieństwo. Teza ta jest jednak kontrowersyjna. Część badaczy uważa, że docelowym odbiorcą cyklu była publiczność dworska, a autorzy opowieści szydzili z niektórych przedstawicieli własnej warstwy.