W skład działań czarownictwa uchodzą również pozytywne praktyki, takie jak: znachorstwo, lecznictwo, odczynianie.
Czarownictwo bywa również określane mianem praktyk ekstatycznych – wykonywane przez czarownika lub czarownicę działania odbywają się w stanie kontrolowanego transu, co przybliża je do działań szamanistycznych bądź głęboko plemiennych.
Znaczenie kulturowe Czarownictwo należy do dziedziny magii, której system wierzeń w kulturze symbolicznej jest charakterystyczny dla kultur paleolitycznych (łowiecko-zbierackich). Tego rodzaju kultura stanowi typ magiczny, który jest najstarszą formą kultury w ujęciu globalnym. W myśleniu magicznym (mitycznym) występuje brak rozróżnienia dwóch typów związków: symbolicznych i przyczynowo-skutkowych. Kultura magiczna zostaje wobec tego niepodzielną na kulturę techniczno-użytkową i symboliczną.
W czarownictwie nie obowiązuje podział na wartości o charakterze nadrzędnym (realizacyjnym, autotelicznym) i podrzędnym (instrumentalnym, heterotelicznym).