Ostatni opis twierdzy pochodzi z 1765 roku i wzmiankuje, że broniło go 25 armat, dwa moździerze i cztery bastiony, a całość otaczały fosy i rzeka Roś.
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku zamek znalazł się na terytorium Rosji, której władczyni Katarzyna II Wielka rozkazała rozebrać fortyfikację.
Komendanci twierdzy generał major głównej komendy fortecy Jan Stachórski, 1664–1668 podpułkownik (oberszterlejtnat) Jan Zygmunt Löbel (Loebel), 1668–1671 Gerhard Fitinghof, 1671–1672 pułkownik Ernest Otto Rappe, 1678 Ludwik de Orgewalt (Orgewald, Orgewal) kapitan, a następnie major i podpułkownik, 1693 pułkownik, miecznik podolski Jan Gałecki, 1694
Architektura zamku Lustracja z 1612 roku podaje, że na jego terenie istniała kaplica katolicka, dwór podstarościego, stajnia, kuchnia, cekhauz na armaty, prochownia i cztery baszty w narożach. W XVII wieku warownia miała pięć drewnianych baszt a w obrębie umocnień stało trzydzieści domów. Do połowy XIX wieku widoczne było w tym miejscu jeszcze zamczysko.