Był członkiem sprzysiężenia Piotra WysockiegoWacław Tokarz, Sprzysiężenie Wysockiego i Noc Listopadowa, Warszawa 1980, s. 120.. W 1831 jako pierwszy sekretarz poselstwa polskiego rządu powstańczego wrócił do Paryża, po upadku powstania pozostając na emigracji, gdyż za udział w powstaniu władze rosyjskie skazały go zaocznie na śmierć. W 1832 został członkiem założycielem Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. W 1834 uzyskał obywatelstwo francuskie. Od 1839 do 1871 wykładał w Conservatoire National des Arts et Métiers; w 1843 objął tam katedrę prawa przemysłowego, a później również ekonomii politycznej. W 1848 został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. 28 lutego 1852 roku był jednym ze współzałożycieli w Paryżu, włącznie z Ksawerym Branickim, banku Crédit Foncier de France, pierwszego w Europie banku kredytów hipotecznych, wzorowanego na Towarzystwie Kredytowym Ziemskim, powołanym przez Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego w Królestwie PolskimAdam Czartoryski, Magnat rewolucjonista „Kurier Warszawski”, no. 57, 26 lutego 1933.. W 1876 na krótko przed śmiercią został wybrany dożywotnim senatorem.
Miał córkę Ludwikę, po mężu Passy.