Dwie brygady – polski film obyczajowy z 1950 roku, utrzymany w konwencji socrealistycznej.
Fabuła Polska Ludowa końca lat 40. Aktorzy pewnego teatru przygotowują się do wystawienia socrealistycznej sztuki czechosłowackiej pt. Brygada szlifierza Karhana. Dla większości aktorów starego pokolenia jest to repertuar obcy i niezrozumiały, dla większości młodych przeciwnie – są pełni entuzjazmu. Te dwie skrajne postawy rodzą jednak konflikty w zespole. Reżyser postanawia w celu podpatrzenia realiów sztuki złożyć wraz z zespołem wizytę w pobliskiej fabryce. Okazuje się, że problemy zawarte w sztuce i występujące w zespole aktorskim są identyczne z tymi w fabryce. Jest to ogólny konflikt pokoleniowy pomiędzy starymi pracownikami a młodymi racjonalizatorami. Ponieważ jednak zarówno starzy jak i młodzi aktorzy, pomimo różnic są wierni idei sztuki i pomimo wszystko chcą wystawić dobry spektakl, premiera przynosi wielki sukces. Z kolei zapraszani na próby oraz premierę, starzy i młodzi robotnicy fabryki bez trudu odnajdują w odgrywanych przez aktorów rolach postacie ze swojej fabryki. Spektakl daje im do myślenia, zaczynają rozumieć, że ponad podziałami powinna stać idea wydajnej pracy, oparta na współzawodnictwie.