Medal „Za odwagę w pożarze” () – radzieckie odznaczenie cywilne i wojskowe.
Medal został ustanowiony dekretem Rady Najwyższej ZSRR z 31 grudnia 1957 roku dla nagrodzenie osób za odwagę w czasie prowadzenia akcji gaśniczych. Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 5 września 1960 roku zmieniono opis medalu, a dekretem z dnia 18 lipca 1980 roku zmieniono jego statut.
Zasady nadawania Medal został ustanowiony dla nagrodzenia funkcjonariuszy ochrony przeciwpożarowej, członkom ochotniczych straży pożarnych, żołnierzom i innym obywatelom: za odwagę, męstwo i poświęcenie w czasie ratowania ludzi, własność socjalistyczną i mienia od ognia, za umiejętne dowodzenie akcjami gaszenia pożarów i ratowania ludzi, za męstwo, odwagę i wytrwałość w działaniach mających na celu uniknięcia wybuchu lub pożaru.
Medal mógł być nadawany wielokrotnie. Zgodnie z dekretem medal był nadawany w imieniu Prezydium Rady Najwyższej ZSRR przez Rady Najwyższe poszczególnych republik związkowych, autonomicznych, władze poszczególnych komitetów rejonowych, a w stosunku do żołnierzy także dowództwa jednostek w których służyli.
Łącznie nadano ponad 32 500 medali.