W przyziemiu budynku znalazły się sklepy i lokale usługowe, m.in. działający do I wojny światowej luksusowy sklep spożywczy A.W. Kuzniecowa oferujący specjały z całego Imperium Rosyjskiego, założony w końcu lat 20. sklep muzyczny i radiowy B. Rudzkiego oraz centrala kolektury firmy E. Lichtenstein i S-ka. Sklep Rudzkiego, początkowo filia dużej firmy, od 1935 roku stał się jej główną siedzibą. Witrynę sklepu i okolicznościowe wystawy zdobiły dzieła m.in. Jerzego Zaruby, Henryka Tomaszewskiego, Eryka Lipińskiego i Józefa Galewskiego.
Budynek dawnego hotelu został nieznacznie uszkodzony podczas bombardowania Warszawy we wrześniu 1939. Podczas okupacji niemieckiej został prowizorycznie zabezpieczony. Został zniszczony doszczętnie podczas powstania warszawskiego. Po wojnie mury wypalonej budowli rozebrano, a w jej miejscu wybudowano blok mieszkalny.
Architektura Gmach posiadał trzy elewacje: główną od strony pl. Zielonego (obecnie pl. Jana Henryka Dąbrowskiego), od strony ul. Rysiej, i od Marszałkowskiej. Elewacja od strony placu, gdzie mieściło się główne wejście do hotelu, uzyskała dodatkowo reprezentacyjny portal, ozdobiono ją także popiersiami prawdopodobnie przeniesionymi z rozebranego wcześniej hotelu Maringe’a.