Od XVI i XVII wieku zaczęły powstawać stałe księgarnie w większych ośrodkach miejskich.
Znaczne ożywienie działalności wydawniczej przyniosło oświecenie. Do ważnych postaci tego okresu należeli m.in. Wawrzyniec Mitzler de Kolof, Michał Gröll oraz Pierre Dufour, którzy łączyli funkcje drukarzy, nakładców i księgarzy. W miarę rozwoju rynku wydawniczego następował stopniowy podział funkcji między drukarza, nakładcę i sprzedawcę książek, co doprowadziło do powstania nowoczesnych przedsiębiorstw wydawniczych. Często posiadały one własne zakłady drukarskie oraz sieć księgarń.
W XIX wieku i w pierwszej połowie XX wieku wydawcy rekrutowali się głównie spośród właścicieli księgarń, choć zdarzały się również osoby niezwiązane zawodowo z księgarstwem, reprezentujące środowiska inteligenckie i pełniące funkcje mecenatu kultury, takie jak Tadeusz Mostowski czy Edward Raczyński. Do najważniejszych XIX-wiecznych księgarzy na ziemiach polskich należeli m.in. Józef Zawadzki w Wilnie (firma założona w 1805 roku), Józef Czech w Krakowie (1826), Samuel Orgelbrand i Maurycy Orgelbrand w Warszawie (1836), Walenty Stefański oraz Jan Konstanty Żupański w Poznaniu (1838), Gustaw Gebethner i Robert Wolff w Warszawie (1857), a także Michał Arct, którego działalność rozpoczęła się w Lublinie w 1836 roku, a od 1887 roku była kontynuowana w Warszawie.