Ludwig Robert Müller (ur. 24 kwietnia 1870 w Augsburgu, zm. 8 września 1962 w Erlangen) – niemiecki lekarz internista znany jako pionier badań nad autonomicznym układem nerwowym.
Pochodził z rodziny o tradycjach lekarskich: jego dziadek i ojciec byli lekarzami, brat Friedrich von Müller był profesorem medycyny wewnętrznej w Monachium. Ludwig Robert Müller studiował chemię na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, potem medycynę na uniwersytetach w Tybindze, Monachium, Wrocławiu, Straßburgu i Paryżu; prawo wykonywania zawodu otrzymał w 1893 roku. W 1898 habilitował się pod kierunkiem Adolfa von Strümplla. W 1903 roku został następcą ojca na stanowisku ordynatora oddziału wewnętrznego szpitala miejskiego w Augsburgu. W 1914 został mianowany profesorem chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana w Würzburgu. W latach 1915–1917 jako lekarz wojskowy przebywał w lazaretach w Paryżu i Konstantynopolu. W 1920 objął stanowisko profesora zwyczajnego chorób wewnętrznych na Uniwersytecie w Erlangen. W 1932 został członkiem Leopoldinyinformacja o wpisie na listę członków.