Poza horą przywiezioną przez Żydów wschodnioeuropejskich (tzw. Aszkenazyjczyków) popularność zdobyła tzw. debka, taniec arabski przywieziony do Izraela przez Żydów zamieszkujących rejony Bliskiego Wschodu (tzw. mizrachim lub Żydzi orientalni), głównie jemeńskich. Debki charakteryzują się małymi krokami, ponieważ Żydom w Jemenie nie wolno było tańczyć publicznie; tańczyli więc na niewielkiej przestrzeni własnych mieszkań, strona grupy miłośników tańców izraelskich Yachad, dostęp: 6 marca 2011..
W latach 50. XX wieku powoli zaczęto wracać do odrzuconych wcześniej elementów muzyki klezmerskiej, kojarzącej się z kulturą żydowskiej diaspory. Nadal jednak jest to zjawisko marginalne. Izraelskie tańce ludowe są tańcami współczesnymi: ciągle powstają nowe i często do najnowszych przebojów muzyki popularnej, np. do pochodzącej z lat 70. XX wieku piosenki Jehorama Ga’ona Od lo ahawti daj.
Tańców izraelskich, czyli współczesnej, stylizowanej choreografii, łączącej inspiracje z wielu krajów diaspory, nie wolno mylić z tradycyjnymi, spontanicznie przez wieki powstającymi i zróżnicowanymi regionalnie tańcami ludowymi Żydów aszkenazyjskich, sefardyjskich, orientalnych i innych na świecie.