Józef Dunin-Borkowski (ur. 19 lutego 1879 we Florencji, zm. 3 lipca 1920) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie został awansowany na podpułkownika.

Życiorys Józef Dunin-Borkowski urodził się 19 lutego 1879 we Florencji, w rodzinie ziemiańskiej pochodzącej z Podola. Ukończył gimnazjum w PiotrkowieMarek Gałęzowski, Józef Dunin-Borkowski [w:] Gałęzowski M., „Pilnujcie honoru sztandaru pułkowego”. Oficerowie Legionów Polskich polegli w wojnie polsko-bolszewickiej, Warszawa: IPN, 2024, s. 21.. W latach 1897–1898 odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w armii rosyjskiej w tatarskim pułku jazdy, gdzie otrzymał stopień chorążego rezerwy. W latach 1897–1899 studiował na Uniwersytecie w Zurychu, później na Uniwersytecie w Berlinie. Przerwał studia w 1900 r., po czym rozpoczął je w Technische Hochschule w Dreźnie (pozostawał tam do 1906 r., nie jest pewne, czy ukończył naukę). Równocześnie, w roku akademickim 1904/1905, kształcił się na Uniwersytecie we Fryburgu. W jego aktach wojskowych znajduje się też informacja o uzyskaniu doktoratu z chemii na paryskiej SorbonieIbidem, s. 21..