31 października 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozp. MSWojsk. Nr 3 z 4 listopada 1918 roku, poz. 29.. 8 listopada tego roku został mianowany rotmistrzem. W tym samym miesiącu, w Dębicy, przystąpił do organizacji pułku jazdy, który początkowo nosił nazwę 2 pułk strzelców konnych, a w czerwcu 1919 roku został przemianowany na 9 pułk ułanów. Z dniem 30 maja 1919 roku został zatwierdzony na stanowisku tymczasowego dowódcy pułkuDz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919 roku, poz. 2259.. Na czele pułku walczył w najpierw z Ukraińcami, a następnie w wojnie z bolszewikami. 1 grudnia 1919 roku został mianowany majorem. Brał udział w wyprawie kijowskiej oraz w walkach obronnych w czasie odwrotu. Walcząc często w pierwszej linii, wyróżnił się m.in. 26 kwietnia przy zdobyciu Koziatyna, czym zyskał uznanie Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego. 1 czerwca w pierwszym boju z Armią Konną Budionnego pod Rohoźną osobiście prowadził szarżę przeciw bolszewikom. Podobnie wyróżnił się 11 czerwca w boju pod CzerwonąMarek Gałęzowski, Józef Dunin-Borkowski [w:] Gałęzowski M., „Pilnujcie honoru sztandaru pułkowego”. Oficerowie Legionów Polskich polegli w wojnie polsko-bolszewickiej, Warszawa: IPN, 2024, s. 30..