Rozpowszechnione jest przekonanie, iż przestępczość powrotna jest dowodem na nieskuteczność polityki kryminalnej, a w szczególności polityki orzekania i wykonania kary. Jest to niewątpliwie powód poszukiwania metod i środków przeciwdziałania recydywie. Wszakże należy zdawać sobie sprawę, iż etiologia recydywy jest złożona. Ważnym czynnikiem kryminogennym są częste u recydywistów zaburzenia osobowości i daleko posunięte nieprzystosowanie społeczne, które potęguje długi pobyt w zakładach karnych.
Według ustawodawcy nie każdy przypadek recydywy wymaga surowej represji karnej. Potrzebę zaostrzenia kary pozbawienia wolności pozostawiono sędziom, którzy mieli możliwość wymierzenia kary zgodnie ze swoim sumieniem, ale oczywiście w granicach prawa. Sąd Najwyższy przyczynił się do znaczących zmian w ustawowej regulacji recydywy.
Przepisy o wymiarze wobec multirecydywistów stosuje się także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnił przestępstwo, działając w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnianie przestępstw,