Podczas okupacji niemieckiej, na początku 1940 została przeniesiona do Szpitala Zakaźnego św. Stanisława. Pracowała na stanowisku asystenta w oddziale obserwacyjnym i zakładzie anatomopatologii, prowadząc jednocześnie tajne nauczanie studentów medycyny konspiracyjnego Wydziału Lekarskiego UW i słuchaczy Prywatnej Szkoły Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego. Od 1 listopada 1942 pracowała na stanowisku lekarza miejscowego w Klinice Pediatrycznej UW, jednocześnie była zatrudniona w oddziale chirurgiczno-ortopedycznym tej kliniki. Działała w konspiracji, zaprzysiężona w podziemnej organizacji Służba Zwycięstwu Polski, a następnie w Związku Walki Zbrojnej, wydawała fałszywe świadectwa zgonu poszukiwanym przez gestapo oficerom Wojska Polskiego. Podczas powstania warszawskiego, w szpitalu polowym przy ul. Siennej 51 podporządkowanym Zgrupowaniu „Chrobry II” Armii Krajowej udzielała pomocy lekarskiej rannym dzieciom i powstańcom. Po upadku powstania wysiedlona do Milanówka.