Najczęściej ubezpieczania udziela się w oparciu o opracowane przez Institute of London Underwriters – instytutowe klauzule ładunkowe.
Interesy statkowe to przede wszystkim interes armatora, czyli osoby która uprawia żeglugę statkiem morskim. Jest to największa i najbardziej rozbudowana grupa ubezpieczeń morskich z szerokim wachlarzem klauzul i wyłączeń. Podstawowy podział przebiega na linii: casco jednostek morskich i ochrona odpowiedzialności cywilnej armatora. Jak to zostanie dalej opisane w pracy, oba rodzaje ubezpieczeń realizowane są przez odrębne instytucje ubezpieczeniowe. Armator ma możliwość w sposób dowolny kształtować zakres ochrony ubezpieczeniowej. Zależy to od rodzaju uprawianej żeglugi (liniowa czy tramping), rejonu pływania (strefy wojenne, częstych strajków), wielkości floty własnej i czarterowanej (możliwość samoubezpieczenia). Dopełnieniem casco i OC w żegludze są ubezpieczenia strat finansowych, na które narażony jest armator. W tej grupie ubezpiecza się ryzyko spóźnienia z dostarczeniem towaru do portu przeznaczenia, ewentualna utratę wynagrodzenia za przewóz, a także ryzyko odpowiedzialności w awarii wspólnej.
Pozostałe interesy statkowe, czyli niezwiązane ściśle z działalnością armatorską, to ochrona interesów np. stoczni, osób czarterujących jednostki, a także innych osób finansowo zaangażowanych w żeglugę.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prawo morza Kategoria:Ubezpieczenia majątkowe