Decyzję o udostępnieniu GPS użytkownikom cywilnym przyspieszono po zestrzeleniu samolotu Korean Air 007 w 1983 roku. Biały Dom zapowiedział wtedy, że po uruchomieniu systemu będzie gotów udostępnić go lotnictwu cywilnemu. Przyjęta w 1996 roku amerykańska polityka w sprawie GPS potwierdziła ciągłe i bezpłatne udostępnianie standardowej usługi cywilnej na całym świecie oraz zapowiedziała wyłączenie Selective Availability w ciągu dekady. Mechanizm SA, celowo pogarszający dokładność cywilnego sygnału, wyłączono 1 maja 2000 roku, co przyspieszyło upowszechnienie precyzyjnej nawigacji cywilnej.
Kolejne etapy rozwoju obejmowały modernizację sygnałów i segmentu naziemnego. W latach 90. i 2000. zapowiadano wprowadzanie nowych sygnałów cywilnych, w tym L2C i L5, a późniejsze generacje satelitów Block IIR-M, Block IIF, GPS III i GPS IIIF wiązano z większą dokładnością, odpornością oraz interoperacyjnością z innymi systemami GNSS. Osobnym etapem była przebudowa infrastruktury naziemnej, obejmująca m.in. Architecture Evolution Plan oraz system OCX, który planowano, ale w 2026 roku anulowano.