Bartolomeo Meuccio Ruini (ur. 14 grudnia 1877 w Reggio nell’Emilia, zm. 6 marca 1970 w Rzymie) – włoski prawnik, polityk, współtwórca powojennej Konstytucji Włoch, w 1953 przewodniczący Senatu, senator dożywotni.
Życiorys W 1899 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Bolońskim. Na początku XX wieku rozpoczął pracę jako urzędnik rządowy w resorcie robót publicznych, w 1912 objął stanowisko dyrektora generalnego na obszar Mezzogiorno. Wcześniej, w 1907, uzyskał mandaty radnego Rzymu i rady prowincji Reggio Emilia. W 1913 i 1919 był wybierany do krajowego parlamentu w okręgu Castelnovo ne’ Monti. Premier Vittorio Orlando powierzył mu stanowisko podsekretarza stanu w ministerstwie przemysłu, handlu i pracy. W kolejnym gabinecie objął funkcję ministra ds. kolonii.
Zajmował się także działalnością społeczną i publicystyczną. Po dojściu do władzy faszystów, będąc przeciwnikiem reżimu, musiał zrezygnować z aktywności publicznej. Będąc z zawodu adwokatem, zajmował się wówczas udzielaniem w miejscu zamieszkania porad prawnych. Od 1942 współpracował z antyfaszystami (m.in. Ivanoe Bonomim, z którym zakładał niejawną Demokratyczną Partię Pracy).