Oblężenie zamku Kumamoto – próba zdobycia zamku w mieście Kumamoto przez buntowników z prowincji Satsuma, dowodzonych przez Takamori Saigō. Oblężenie trwało od 19 lutego do 12 kwietnia 1877 roku i zakończyło się niepowodzeniem.
Sytuacja ogólna 29 stycznia 1877 r. byli samuraje z prowincji Satsuma, pod przywództwem Takamoriego Saigō, wyruszyli w sile kilkunastu tysięcy do Tokio w zamiarze przejęcia władzy nad krajem poprzez przywrócenie poprzedniego systemu bakufu. Domagali się oni aktywnej polityki przeciwko Korei, usunięcia nowego rządu i skorumpowanych polityków. Wojska buntowników dotarły 14 lutego do prefektury Kumamoto, a 19 lutego przystąpiły do oblężenia głównej fortecy regionu – zamku Kumamoto.
Sytuacja w zamku nie była najlepsza. Dowodzący garnizonem gen. Tateki Tani miał do swojej dyspozycji zaledwie 3 800 regularnych żołnierzy i 600 policjantów. Część tych sił była niepewna, ponieważ pochodziła z lokalnych terenów, które nie były wrogo nastawione wobec buntowników. Ponadto, niedługo przed nadejściem wroga spłonął magazyn z częścią amunicji i żywności. Mimo tego dowództwo zdecydowało się na obronę twierdzy.