„cudem lubelskim”, gdy na obrazie Matki Boskiej Płaczącej w archikatedrze w Lublinie rzekomo miały pojawić się łzy, co przyczyniło się do słownego znieważania i czynnego atakowania uczestników pogrzebu.
Po wojnie nastąpił rozwój zboru. W latach 60. zbór lubelski liczył ok. 70 członków, a razem z dziećmi, młodzieżą i sympatykami było to około 90 osób. Niedzielne zebrania organizowano w Lublinie pod adresem Rynek 5 a w tygodniu w Zemborzycach. Przez pewien czas organizowano dodatkowo zebrania młodzieżowe dla zboru lubelskiego i okolicznych zborów. W niedzielne poranki organizowano też szkółkę dla dzieci. Niektórzy członkowie zboru angażowali się przy wydawaniu przedruków starych i niedostępnych już publikacji.
W grudniu 1972 roku zbór liczył 48 członków. Wprowadzono wówczas szkołę proroczą. Wiosną 1973 roku, po wielu latach starań, zbór przeniósł się do nowej sali w budynku zakupionym na ten cel przy ul. N. Żmichowskiej 15/17. Jej uroczyste otwarcie odbyło się 23 września 1973, a uczestniczyło w nim ponad 200 osób.