Aleksander V (gr.: Ἀλέξανδρος, Aléksandros) (ur. 332, zm. 294 p.n.e.) – król Macedonii z dynastii Antypatrydów razem z bratem Antypatrem I od 297 p.n.e. do swej śmierci. Trzeci i najmłodszy syn króla Macedonii Kassandra i Tessaloniki, córki króla Macedonii Filipa II i jego nałożnicy Nikesipolis.
Aleksander wraz ze starszym bratem Antypatrem I objął, po śmierci starszego brata Filipa IV, tron macedoński w r. 297 p.n.e. Oni byli pod opieką matki i regentki, Tessaloniki, która dokonała podziału kraju na dwie części. Aleksander otrzymał zachodnią Macedonię. Antypater poczuł się tym skrzywdzony, bowiem uważał, że matka bardziej uhonorowała Aleksandra. Postanowił z tego powodu zamordować matkę, do czego doszło w r. 296 p.n.e.
Następnym jego krokiem była chęć zjednoczenia kraju poprzez usunięcie Aleksandra od tronu. Zawarł w tym celu sojusz z Lizymachem, królem Tracji. Aleksander V, pokonany przez brata, zwrócił się o pomoc najpierw do Demetriusza I Poliorketesa, potem do Pyrrusa, króla Epiru. Dzięki mediacji tego drugiego doszło do załagodzenia sporu między braćmi. Pyrrus za swą pomoc wojskową zażądał terenów Stymfai, Parauai (kraje w płn. i płn-wsch. Epirze) oraz Ambracji, Akarnanii i Amfilochii (kraje w płd. stronie Epiru). Po otrzymaniu tych ziem, obsadził je swoimi załogami. To co wydarł Antypatrowi, to dał Aleksandrowi.