Na bazie tych doświadczeń RAF zamówił krótką serię łodzi latających Iris III, o całkowicie metalowej konstrukcji. Pierwsza z nich (N238) została oblatana 21 listopada 1929 roku, a do służby w 209. dywizjonie stacjonującym w bazie RAF Mount Batten koło Plymouth weszła w roku następnym. Była to jedyna jednostka używająca czterech egzemplarzy tych samolotów. W czerwcu 1930 roku dwa z nich przeleciały z Plymouth do Reykjavíku, w związku z obchodami tysiąclecia Althingu. 2 lipca jedna z nich (S 1264) przeleciała non-stop z Islandii do Stornoway na Hebrydy, jako pierwszy samolot RAF, który pokonał w obie strony trasę z Wielkiej Brytanii do Islandii i z powrotem. Innymi długodystansowymi lotami pilotów 209. dywizjonu na Irisach były: przelot przez Lizbonę do Gibraltaru w sierpniu 1930 roku oraz lot powrotny zespołu dwóch samolotów do Egiptu, z szefem sztabu RAF, marszałkiem Johnem Salmondem, odbywającym inspekcję tamtejszych oddziałów.
W latach 1933−1934 na używanych w RAF egzemplarzach samolotów przeprowadzano próby z nowymi silnikami i mocniejszym uzbrojeniem strzeleckim. Zaowocowały one powstaniem na bazie płatowca S 1593 nowego typu łodzi latającej, która pod nazwą Blackburn Perth od 1934 roku zastąpiła Iris w 209.