(chiń. 古琴, pinyin: gǔqín; zwany także 七弦琴 qīxiánqín – „qin o siedmiu strunach”) – tradycyjny chiński instrument muzyczny z grupy chordofonów (rodzaj cytry).
Nie powinien być mylony z guzheng, innym tradycyjnym chińskim instrumentem strunowym. Pierwotnie nazywano go po prostu 琴 (qín), jednak z czasem to słowo nabrało bardzo szerokiego znaczenia i pojawiło się w nazwach wielu różnych instrumentów muzycznych, zaś pierwotny qin przemianowano na guqin (gu znaczy „starodawny, starożytny”).
Budowa Guqin ma postać podłużnego drewnianego pudła rezonansowego złożonego z dwóch płyt (każda z innego rodzaju drewna). Płyta górna – rezonansowa – jest wygięta wzdłuż osi; tradycyjnie za najlepsze drewno do jej wykonania uważa się Wutong Mu. W czasie gry instrument spoczywa przed grającym na stole. Technika gry polega na szarpaniu siedmiu (lub pięciu w najstarszych instrumentach) jedwabnych strun. Po rewolucji kulturalnej jedwabne struny zaczęto zastępować metalowymi. Guqin nie ma progów i pozwala na grę w skali około czterech oktaw.