Oprócz tego dodano w nich drewnianą nakładkę lufy zabezpieczającą dłoń strzelca przed poparzeniem.
Karabiny M1895 stanowiły przepisowe uzbrojenie żołnierzy austro-węgierskich w czasie I wojny światowej. Po jej zakończeniu znalazły się na uzbrojeniu państw powstałych po rozpadzie Austro-Węgier. Karabin M1895 był także w okresie międzywojennym używany jako Mannlicher wz. 1895 przez Wojsko Polskie.
Wersje Infanterie Repetiergewehr M1895 (skr. gewehr M.95) – podstawowy karabin piechoty. Kavaliere Repetierkarabiner M1895 (skr. karabiner M.95) – karabinek kawaleryjski, pozbawiony koźlika i osady bagnetu. Repetierstutzen M1895 (skr. stutzen M.95) – karabinek przeznaczony dla obsługi broni ciężkiej i jednostek górskich, wyposażony w osadę bagnetu.
Wersje z okresu międzywojennego: M95/24 – używana w Jugosławii i Bułgarii konwersja karabinu M1895 przystosowująca go do zasilania nabojem 7,92 × 57 mm Mauser. Posiadał skróconą lufę o długości 580 mm, a magazynek ładowany był przy pomocy łódek. M95/30 – konwersja karabinu M1895 przystosowująca go do zasilania nabojem 8 × 56 mm R.