Uczestniczył w nim car Aleksy I, który, zachwycony okolicą, miał jako pierwszy użyć w stosunku do tworzonej wspólnoty monastycznej określenia Nowe Jeruzalem.
Przyspieszenie prac budowlanych nad klasztorem nastąpiło w 1658, gdy Nikon, wskutek konfliktu z carem, wyjechał z Moskwy i przestał wykonywać obowiązki patriarchy. Zamieszkał wówczas na stałe w budowanym monasterze i osobiście współtworzył projekt jego głównego soboru, w oparciu o przywiezione przez hieromnicha Arseniusza (Suchanowa) plany bazyliki w Jerozolimie. 1 września 1658 wznoszenie soboru rozpoczęła skompletowana przez patriarchę grupa architektów: Awierkij Mokiejew, Siemion Biełousow, Iwan Biełozier, Stiepan Połubies oraz Ignatij Maksimow. Ponadto Pietr Zaborskij kierował grupą 32 robotników z Białorusi. Zgodnie z projektem, sobór przewyższył rozmiarami jerozolimski pierwowzór, jego wysokość osiągnęła ponad 60 metrów. Budowla składała się z głównej nawy, licznych kaplic bocznych oraz podziemnej cerkwi. Przepych wyposażenia obiektu miał wyrażać piękno kosmosu przemienionego poprzez ofiarę Chrystusa, stąd w budowie użyto ogromnej ilości kamieni szlachetnych, zaś każdy element budynku zdobiły bogate ornamenty. Główny ołtarz obiektu nosił wezwanie Zmartwychwstania Pańskiego. W centrum znalazła się upiększona kopia kaplicy Grobu Pańskiego.