Od 1983 do 1986 sprawował urząd ministra sprawiedliwości. W latach 1989–1990 był ministrem obrony, a w okresie 1991–1992 zajmował stanowisko ministra ds. reform instytucjonalnych i spraw regionalnych. Stopniowo awansował w hierarchii partyjnej chadeków. Od 1986 do 1989 kierował klubem poselskim partii w Izbie Deputowanych. W 1992 został przywódcą (sekretarzem) Chrześcijańskiej Demokracji, który w obliczu ujawnianych skandali korupcyjnych (afery Tangentopoli) z udziałem m.in. działaczy tego ugrupowania, doprowadził w 1994 do rozwiązania partii. W tym samym roku założył i stanął na czele Włoskiej Partii Ludowej. Ustąpił po kilku miesiącach w związku ze słabym wynikiem w wyborach parlamentarnych w 1994.
Po odejściu z parlamentu Mino Martinazzoli przez lata pozostawał dalej aktywny w polityce jako burmistrz Bresci (1994–1998) i radny rady regionalnej w Lombardii (2000–2005). Po likwidacji Włoskiej Partii Ludowej w związku z powstaniem Margherity przez kilka lat (do 2005) działał w stronnictwie UDEUR.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Politycy Chrześcijańskiej Demokracji (Włochy) Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Ludowej Kategoria:Włoscy ministrowie obrony Kategoria:Włoscy ministrowie sprawiedliwości Kategoria:Włoscy ministrowie (od 1946) Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2011