Ostforschung () – interdyscyplinarny„Korzystający z dorobku kilku nauk”, Słownik języka polskiego nurt naukowy łączący metody naukowe, wywiadowcze oraz praktyczne cele polityczne Niemiec związane z niemiecką ekspansją w Europie wschodniej. Nazwa używana w Niemczech od XVIII wieku do opisania ogółu badań na terenach wschodnich Niemiec, od XIX wieku także Europy środkowej. Nazwa obejmowała instytucje naukowo-badawcze oraz organizacje zajmujące się studiowaniem problemów państw położonych na wschód od Niemiec w Europie środkowej oraz wschodniej.
Historia thumb|Twórca nurtu Ostforschung Theodor Schiemann (Heliograwiura Rudolfa Dührkoopa) Pierwszą placówką naukową prowadzącą działalność w duchu Ostforschung była założona w 1892 roku katedra historii Europy wschodniej pod kierownictwem Theodora Schiemanna, który był wykładowcą akademii wojskowej oraz zaufanym doradcą Wilhelma IIKurt Zeisler, Theodor Schiemann als Begründer der deutschen imperialistischen Ostforschung. Dissertation, Halle 1963. Przypisuje mu się sformułowanie koncepcji niemieckiej polityki wschodnioeuropejskiej. Kolejny ośrodek – Deutsche Gesellschaft zum Studium Russlands – założono w roku 1913 w setną rocznicę „bitwy narodów” pod Lipskiem. Po wojnie instytucja ta stała się jedną z centralnych organizacji Ostforschung„Funfzig Jahre Osteuropa – Studien.