Ostforschung kierowanie się imperialnymi interesami Niemiec uzasadniał tezą o cywilizacyjnej, kulturalnej i gospodarczej misji Niemców na wschodzie, jednocześnie deprecjonując kulturę i osiągnięcia narodów tam mieszkających. Czechów, Polaków przedstawiał jako część ludów germańskich, które w wyniku barbarzyńskich najazdów ze wschodu uległy slawicyzacji, kwestionował przy tym ich odrębność oraz zdolność do samostanowieniaG. Voit „Zadania i funkcje studiów wschodnioeuropejskich w Republice Weimarskiej”, Przegląd zachodni 1964, nr 5-6, s. 46-48. Ostforschung głosił również hasła rewizjonistyczne – „powrotu ziem utraconych [na rzecz Polski oraz Czechosłowacji]” w wyniku traktatu wersalskiego z 28 czerwca 1919 roku, podpisanego po zakończeniu I wojny światowej, oraz konferencji jałtańskiej, podpisanej po zakończeniu II wojny światowejT. Walichnowski, „Zachodnioniemiecki rewizjonizm (Ostforschung i jej doktryny polityczno-prawne)”, Olsztyn 1961.. Po zagarnięciu terenów Czech oraz Polski w pierwszym stadium II wojny światowej Ostforschung zajął się podbudową ideologiczną programów germanizacyjnych przeprowadzanych przez nazistów na ziemiach okupowanych przez III Rzeszę.