Jego zasługą była odbudowa w Bydgoszczy katolickich symboli religijnych. Zbudowano kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika na Siernieczku, zaś w licznych punktach miasta postawiono Boże Męki i figury świętych. Wzniesiono również Dom Katolicki przy ulicy Grodzkiej, w którym odbywały się zebrania i spotkania stowarzyszeń i bractw kościelnych, a także różnego rodzaju imprezy religijne.

Nie uczestniczył w sporach politycznych i walkach partyjnych, których nie brakowało w Bydgoszczy w tym okresie. Udzielał się w Towarzystwie Opieki nad Niewidomymi, był członkiem Rady Nadzorczej i Zarządu Spółki Akcyjnej Karbid Wielkopolski w Bydgoszczy. W marcu 1925 r. wszedł w skład komitetu honorowego budowy pomnika Henryka Sienkiewicza w Bydgoszczy. Był także długoletnim członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Władze duchowne doceniając jego zasługi, obdarzały go różnymi godnościami. Na początku lat 20. XX w. został radcą duchownym. Papież Pius XI mianował go swoim prałatem domowym (tytularnym). Był ponadto sędzią prosynodalnym, delegatem arcybiskupa gnieźnieńskiego przy egzaminach w bydgoskim seminarium nauczycielskim oraz członkiem Consilium a vigilantia. Zmarł 2 października 1929 r. w Bydgoszczy po ciężkiej chorobie.