Ekologia Naturalnym siedliskiem wrony floreskiej są subtropikalne lub tropikalne lasy pół-zimozielone i wilgotne lasy monsunowe. Występuje zwłaszcza wzdłuż cieków wodnych od poziomu morza po 1000 m n.p.m., przesiadując głównie w koronach drzew. Nad wybrzeżami spotyka się wronę floreską w otwartych zadrzewieniach bambusów, otwartych monsunowych zadrzewieniach lub w buszu, czyli na obszarach bardzo suchych i lekko zadrzewionych. Żeruje na skrajach lasów i przyległych terenach uprawnych. Odnotowywano ją też w lasach zdegradowanych. Badania dowodzą, że nigdy nie był to ptak liczny, choć więcej tych wron można spotkać na bardziej dziewiczych terenach. Najczęściej spotyka się pojedyncze okazy.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2024 roku klasyfikuje wronę floreską jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened);