Stary Testament thumb|160px|right|Cud stworzenia świata w wizji kontrowersyjnego mistyka, artysty i poety wyklętego Williama Blake’a. thumb|160px|Przejście Izraelitów przez Morze Czerwone za sprawą cudu Mojżesza. Stary Testament na określenie cudu używa najczęściej wyrażeń: oth – empiryczne doświadczenie rzeczy nadzwyczajnej lub naturalnej, które upewnia o wiarygodności ingerencji Boga w danym fakcie; geburoth – czyny pełne mocy Bożej; mofeth – objawienie się Boga w znaku; pele – zdziwienie faktem związanym z ingerencją Boga.
W teocentrycznej wizji świata ST nie akcentuje się różnicy między prawami naturalnymi a nadprzyrodzonym działaniem Boga; wszystko przypisuje się Jemu i do Niego odnosi. Dlatego za cuda uważa się nie tylko zdarzenia przekraczające prawa natury, ale także fakty naturalne czy opatrznościowe, w których dostrzega się zjawiska nadzwyczajne.
Przykładowe zdarzenia przekraczające prawa natury: wstrzymanie rytmu słońca i księżyca – Joz 10,12-13; zakwitnięcie laski Aarona – Lb 17,16-25; poczęcie u 90-letniej Sary – Rdz 17,17; zesłanie ognia z nieba – 1 Krl 18,38; wskrzeszenie zmarłych – 1 Krl 17,17-24;