Nowy Testament na określenie cudów używa podobnych terminów jak ST: dynameis (Mt 7,22; Mk 6,5; 9,39; Łk 19,37) – moc, dzieło mocy Bożej ukazane w fakcie cudownym; semeion (Mt 12,38; Mk 16,17; Łk 21,11; J 2,11) – znak Jezusa, w którym objawia się działanie i obecność Boga wzywająca człowieka do dialogu; ergon (J 5,36; 7,3) – zbawczy czyn Boga; terata – zdziwienie niezwykłym faktem (np. w odniesieniu do znaków fałszywych mesjaszy – Mk 13,22).
Według Biblii Jezus Chrystus dokonał wielu cudów. W Ewangeliach znajduje się 36 opisów cudów Jezusa i 12 wzmianek o Jego cudotwórczej działalności.
Ewangeliści te same wydarzenia cudowne komentowali w różny sposób, np. Marek w opisie uzdrowienia epileptyka ukazał triumf Pana życia nad śmiercią (Mk 9,14-29), Łukasz zaś dobroć Jezusa (Łk 9,37-43). U Marka opisy cudów Jezusa mają zwykle charakter epifanijny, u Mateusza – eklezjologiczny, a u Jana – eschatologiczny. Wśród dokonanych przez Jezusa cudów są: cuda nad naturą fizyczną (np. rozmnożenie chleba, zamiana wody w wino); uwolnienia opętanych od złych duchów – egzorcyzmy (np.