Karta wypędzonych ze stron ojczystych (niem. Charta der deutschen Heimatvertriebenen) – dokument, który powstał po wojnie w środowisku Niemców wysiedlonych z terenów wschodniej Europy, głównie Polski i Czechosłowacji.
Historia Karta wypędzonych podpisana została z inicjatywy środowisk wysiedlonych Niemców w dniu 5 sierpnia 1950 roku na zebraniu w Stuttgarcie.
Oceny i krytyka Karta Wypędzonych uważana jest za sztandarowy dokument Związku Wypędzonych (BdV). Tygodnik „Der Spiegel” oszacował, że jedna trzecia z około 200 tysięcy członków BdV w początkowych latach jego istnienia należała do NSDAPWypędzeni spod znaku swastyki..
Niemiecki Bundestag w uchwale uznał, że „Karta wypędzonych ze stron ojczystych” była „kamieniem milowym na drodze do integracji i pojednania”. Zostało to skrytykowane przez historyków z kilku krajów, m.in. dlatego, że Karta pomija całkowicie odpowiedzialność Niemców za zbrodnie przeciwko ludzkościHistorycy gromią Bundestag..